„Zmęczony tymi przetargami król angielski, który poza tym cierpiał z powodu rozłąki ze swym faworytem w listach skarżył się, że musi pędzić „smutne życie wdowy" odwołał w październiku z Hiszpanii swego „baby" i swego „doga". Powrót następcy tronu, jeszcze kawalera, i Buckinghama miał charakter wjazdu triumfalnego tak gorąco witali ich mieszkańcy Londynu zadowoleni, że Karol okazał się twardym protestantem i nie będzie miał papistki za żonę.
Chytry Buckingham sobie przypisał zasługę zerwania układów matrymonialnych z Hiszpanią. 1 Anglia w to uwierzyła. Był to bodajże jedyny raz w jego awanturniczym życiu, kiedy społeczeństwo królestwa odnosiło się do niego z prawdziwą serdecznością. Nawet Parlament od początku przeciwny temu mariażowi oświadczył, że „nikt nie zasłużył się lepiej swemu krajowi i swemu królowi".
Na gruncie angielskim Buckingham z wielkiego rzecznika arcykatolickiego królestwa przedzierzgnął się szybko w zwolennika i obrońcę wszelkich protestanckich zrzeszeń, gdziekolwiek by one
3j nie były. W ten sposób niesforny książę stworzył zasłonę dymną dla swoich tajemnych, dyplomatycznopolitycznych planów. Jest bowiem faktem, że zanim z jego szat opadł pyl podróży do Madrytu, już w sekrecie przed społeczeństwem próbował nawiązać kontakt z dworem francuskim także ,,arcykatolickim" starając się wyswatać angielskiego następcę tronu z siostrą Ludwika XIII, Marią Henriettą. Tą samą, na którą w Paryżu jako przebierańcy nie zwracali specjalnej uwagi.“(7)