„W obliczu nieszczęścia nie stracił jednak głowy i wykazał godne podziwu opanowanie.
Wiedział on, że mantikora lata raczej słabo, często opuszcza się na ziemię, podrywa się, przelatuje kilka kroków i znowu siada. Rzucił się więc na kolana i udało mu się spostrzec w odległości dziesięciu cali ciemny punkcik, który spiesznie maszerował po zalanej słońcem podłodze. Mógł mu się teraz dokładnie przyjrzeć, gdy swobodnie posuwał się naprzód, nie należało tylko tracić go z oczu.
„Gdybym ją teraz spróbował schwytać, mógłbym jej zrobić krzywdę! pomyślał kuzyn Benedykt. Nie ! Pójdę za nią, będę ją podziwiał! Złapię ją potem, gdy nadarzy się lepsza sposobność!"
Na czworakach, z nosem przy ziemi jak pies tropiący ślad, ruszył przed siebie,nie odrywając wzroku od wspaniałego owada. Po chwili oboje opuścili chatę i pod palącym słońcem południa dotarli do stóp ogrodzenia okalającego faktorię Alveza.
Znalazłszy się w tym miejscu,owad mógł wpaść na pomysł, aby oderwać się od ziemi, przelecieć na drugą stronę i wysokim murem odgrodzić się od swego wielbiciela. Kuzyn Benedykt znał wszelako jego obyczaje i nie obawiał się tego.
Owad wędrował wzdłuż płotu, aż zagrodziło mu drogę wysokie kretowisko, do którego prowadził szeroki otwór. Wsunął się w głąb podziemnego chodnika, albowiem lubi on przebywać w ciemnych, chłodnych zakamarkach. Kuzyn Benedykt wzdrygnął się na myśl, że owad zniknie mu bezpowrotnie z oczu. Z radością spostrzegł jednak, że otwór liczy co najmniej dwie stopy szerokości i jego chude ciało bez trudu może się tędy przedostać. Prowadził pościg z żarliwością zapalonego łowcy i nie spostrzegł nawet, że czołgając się przez podziemny korytarz.wydostał się na drugą stronę ogrodzenia. Tutaj jednak owad poczuł się nieco zmęczony tak długim marszem. Uniósł twarde pokrywy skrzydłowe i rozwinął skrzydełka. Kuzyn Benedykt zwietrzył niebezpieczeństwo, wyciągnął rękę, aby nakryć zdobycz, ale owad uprzedził jego zamiar i poderwawszy się z ziemi, zniknął mu z oczu.“(11)