„Już 2 kwietnia 1919 r. uroczyście wręczył listy uwierzytelniające w Belwederze Naczelnikowi Państwa Józefowi Piłsudskiemu pierwszy poseł Francji Eugene Pralon. 2 maja to samo uczynił poseł Stanów Zjednoczonych Hughes Gibson, 19 lipca Achilles Ratti akredytowany został w Warszawie jako nuncjusz Stolicy Apostolskiej. Później następowała akredytacja za akredytacją 28 lipca posła Belgii Maxa Vany Percele de Strihu, 13 sierpnia posła Rumunii Aleksandra Florescu, 17 października posła Włoch Francesco Tommasiniego, 23 października posła Wielkiej Brytanii sir Horace Rumbolda. Poza tym do końca 1919 r. przybyli jeszcze do Warszawy chargć daffaires Hiszpanii i Szwecji, szef misji wojskowej Japonii oraz specjalny przedstawiciel „białej" Rosji.
Proces wzrostu liczby obcych przedstawicielstw w Warszawie trwał i w latach następnych. Jak podaje Edward Pałyga, w 1920 r. było 7 akredytacji, w 1921 9, w 1922 7, w 1923 10 itd. Na liczby te składały się jednak nie tylko akredytacje wciąż nowych przedstawicieli, lecz także dokonujące się zmiany w obrębie korpusu dyplomatycznego
Warszawski korpus dyplomatyczny ukształtował się w listopadzie
1919 r., w rok po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Obejmował w sumie kilkunastu dyplomatów. Jak wspomina Pałyga, korpus dyplomatyczny po raz pierwszy od czasu rozbiorów Polski „wystąpił oficjalnie, zebrawszy się w Łazienkach dla złożenia życzeń noworocznych głowie państwa polskiego Józefowi Piłsudskiemu w dniu 1 stycznia“(4)