„3. Innocenty III i triumf Papiestwa. W okresie wypraw krzyżowych niepomiernie wzrosła rola Papiestwa (polityczna i moralna). Z polityką Papiestwa solidaryzowały się inne kraje Europy, którym zagrażał wzrost potęgi cesarskiej. Papiestwo chciało uzyskać hegemonię przede wszystkim we Włoszech. Dążenia te zrealizował papież Innocenty III (11981216).
Następca Fryderyka I Barbarossy Henryk VI (11911197) umarł pozostawiając trzyletniego syna Fryderyka. Innocenty III uznał prawo Sztaufów (Fryderyka) do korony sycylijskiej, ale w walce o tron cesarski poparł Ottona IV (11981218) z dynastii Welfów. Nowy cesarz nie zamierzał jednak dotrzymywać danych papieżowi przyrzeczeń i podjął politykę Barbarossy wobec Włoch. Innocenty III poparł wtedy piętnastoletniego już Fryderyka, władcę sycylijskiego, który zasiadł na tronie cesarskim jako Fryderyk II (1212 1250). Był to triumf papieża, który wystąpił jako dysponent korony cesarskiej.
Innocenty III dążył do podporządkowania Kościołowi poszczególnych monarchów i krajów. W dużej mierze mu się to udało. Lennikami papieża uznali się królowie Anglii i Aragonii. Daninę pieniężną płaciły Francja, Portugalia, Sycylia i Dania. Utrwaliły się wpływy papieskie w Polsce i na Węgrzech, a królowie Serbii i Bułgarii przyjęli koronę z rąk Innocentego. Utrwaleniem dzieła Innocentego był sobór laterański w 1215 r, którego uchwały wzmocniły wewnętrznie organizację Kościoła tworząc z jego hierarchii i kleru zwartą armię, zdyscyplinowaną i bezwzględnie oddaną papieżowi.“(8)